اكبر كبائر ، و به حدى شنيع كه در سزاى آن به عذاب عاجل مبتلا شدند . و از اين روايات اينهم ظاهر است كه از جملهء صحابه ، آن كسان هم بودند كه عداوت با جناب امير المؤمنين عليه السّلام داشتند ، و اخفاى فضائل آن حضرت مىخواستند ، پس ادعاى شاهصاحب و اسلاف مغفلين شان ، موالات جميع صحابه را با جناب امير المؤمنين عليه السّلام تلبيسى بيش نيست و نيز از ملاحظهء اين روايات تقريرات اهل سنت دربارهء عدم جواز اخفاى صحابه نص خلافت جناب امير المؤمنين عليه السّلام را ، و امتناع مخالفتش بر ايشان ( هَباءً مَنْثُوراً ) گرديد ، زيرا كه اگر حديث غدير نص در امامت جناب امير المؤمنين عليه السّلام است كما هو الواقع ، پس مطلوب اهل حق بلا كلفت بصراحت تمام ثابت شد ، كه با وصفى كه جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم اين نص را در اين مجمع عظيم ارشاد فرموده باز آن را چنان پوشيدند و در ابطالش كوشيدند كه جناب امير المؤمنين عليه السّلام را بمقابلهء اكابر صحابه ، حاجت استشهاد بر آن افتاد و بعضى از آنها شهادت دادند ، و نبذى زبان خود را بأمر حق نگشادند ، و در سزاى آن به عذاب عاجل گرفتار شدند . و اگر بالفرض حديث غدير نص بر امامت جناب امير المؤمنين عليه السّلام نيست مگر مراد از آن محض ايجاب محبت جناب امير المؤمنين عليه السّلام است ، پس باز هم مطلوب ما بالاولوية ثابت مىشود ، زيرا كه هر گاه صحابه عمل بمقتضاى وجوب محبت جناب امير المؤمنين عليه السّلام ، كه بارها جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله ارشاد نمود ، و در اين مجمع عظيم آن را بيان فرموده ننمودند ، تا آنكه جناب امير المؤمنين عليه السّلام را حاجت استشهاد بر آن افتاد ، و بعد استشهاد هم جمعى كتمان آن كردند .